Naar inhoud

‘Klantpraatjes’ – Kwakzalverij

Die Wopke toch! Minister van Financiën Wopke Hoekstra wil de kredietverlening door webwinkels aan consumenten terugdringen. Waarom dat een kansloze missie is? Voor veel consumenten is krediet de enige manier om twee meter brede televisies en bankstellen in U-opstelling te kopen om lekker te buizen en te bieren. En daarom bieden e-commercebedrijven simpelweg kredieten aan.

Weet jij wanneer het postorderen in Nederland is ontstaan? Dat heeft alles met technologie te maken, namelijk toen in 1852 de postzegel werd uitgevonden. Het werd op dat moment makkelijk om snel, betrouwbaar en betaalbaar spullen te verzenden naar klanten. Eén van de eerste postorderbedrijven in Nederland was de Eerste Nederlandsche Verzendingszaak Firma J.S.J. Dietz. Dit bedrijf zond al bestelcatalogi rond toen het begrip catalogue marketing nog moest worden uitgevonden.

De firma Dietz verkocht mode, net als Zalando nu, middels zichtzendingen. Die kon je bestellen uit de ‘Groote Geïllustreerde Prijscourant’ die je op aanvraag franco kreeg toezonden. Maar het waren toen vooral de kwakzalvers die postordering gebruikten om allerlei geneesmiddelen via gratis monsterpakjes aan te prijzen.

In dik 170 jaar is er zo een internationale verdienmodel ontstaan van verleiden, lenen, gespreid betalen en upselling. De rente voor een krediet was nog niet eens zo lang geleden dik over de 20 procent. Dat is later door de overheid teruggebracht naar 16 procent. Het probleem van perverse marketing op kredietafname bestaat dus al heel erg lang.

Eén op de vijf gezinnen in Nederland die in de financiële problemen is gekomen, heeft ook kredieten lopen bij postorderaars. Volgens het Bureau Kredietregistratie (BKR) had in 2017 bijna 34 procent van de klanten met een krediet een betalingsachterstand. Omdat veel dossiers maar simpelweg gesloten zijn vanwege de oninbaarheid, oogde 2019 wat vriendelijker met 26 procent. Maar in de realiteit heb je het over honderdduizenden gezinnen en dat is dus best een maatschappelijk punt van zorg.

Niet iedereen in Nederland kan redelijk rekenen en lang genoeg vooruitkijken om niet in de problemen te komen. Moeten postorderaars dan geen verplichte zorgplicht krijgen? Postorderaars en webwinkels lijken vaak eerder een financiële instelling dan een winkel. Toezicht en controle zijn nodig om het compulsieve kredietafname tegen te gaan. Is dat te simpel? Ligt het probleem niet dieper? En dus ook de oplossing daarvan? Feitelijk draait het hier om de onmacht van de overheid om samen met zakelijk Nederland een afdoende agenda af te stemmen.

Het verdienmodel is heilig. Volgens Marco Florijn (tjsa, die naam), voorzitter van de vereniging van schuldhulpverleners NVVK, zijn er webwinkels die hun marketingpijlen richten op juist de kwetsbare ‘domsument’ die maar wat graag en vooral snel en onnadenkend een handtekening onder een kredietovereenkomst zet.

Dat is bedrog en daar is marketing niet voor bedoeld. Je behandelt klanten – mensen – niet als parasieten. Het is een criminele vorm van verkoop en niet veel anders dan het niveau van de postorderende kwakzalvers van 150 jaar geleden. Wopke!

Bron: CustomerTalk
0

Reacties

Logo CustomerTalk

Cookie-instellingen

CustomerTalk maakt gebruik van cookies voor een optimale gebruikerservaring.

Graag vragen wij je toestemming voor het plaatsen van deze cookies.

Accepteren Meer informatie