Naar inhoud

‘Klantpraatjes’ – Staking

De vaste lezers van mijn column weten het – hoe gaat het, Julie, Frank en Sander? – … ik haat stakingen. De openbaar vervoerders hebben vandaag het werk neergelegd. Nu willen ze een paar knaken meer pensioen. Prima, hun goed recht daar om te vragen. Staken is dan ook een recht, geen plicht. Want uiteindelijk is een onschuldige de dupe van een staking.

Ik heb het altijd onbegrijpelijk gevonden dat de klant als laatste strohalm wordt ingezet om een discussie over geld naar je toe te trekken. Daarbij treft in mijn ogen de directie van de stakende bedrijven net zo veel blaam als de stakende werknemers. Zij hebben allemaal gefaald om tot een oplossing te komen, waardoor betalende klanten niet worden bediend.

Sterker nog, ze worden betalend en al in de problemen geholpen. En niet alleen klanten, ook de directe omgeving. Prima om te staken, maar sluit dan de CEO op in het toilet tot nader order en speel de muziek van de Drie Jannen luid af omdat je weet dat de baas daar een hekel aan heeft. Het moet de klanten een goed gevoel geven dat het slecht weer is vandaag.

Als Japanse werknemers staken, doen ze als teken van protest een zwarte band om hun bovenarm. Daar krijgt de directie het schaamrood van op de kaken… Iedereen werkt door, maar oh, wat wordt er gezocht naar een oplossing om de banddragers bij te draaien.

Staken is wat mij betreft een top 3-speler in de lijst van klantonvriendelijke acties. Staken hoort niet meer thuis in deze tijd. Net zo min als vervuilende diesels in binnensteden, vriesvakken vol met plofkippen, kinderhandjes sleutelend aan Zweedse zelfbouwmeubelen en Boeddhabeelden van de Action. Staken is – nogmaals – een recht, maar zou niet nodig moeten zijn.

In Japan wordt er maar weinig gestaakt. Dat komt door de structuur van het arbeidsoverleg daar. Het overleg tussen organisaties, managementteams en medewerkers richt zich op oplossingen, het is niet gebaseerd op een conflict.

Hé, is dat niet het Nederlandse poldermodel? Nou, ja, een beetje. Maar er is een belangrijk verschil. Japanse bonden zijn per bedrijf georganiseerd en niet per beroepsgroep zoals hier te lande. Veel leden van de bond zijn ook werkzaam bij commerciële bedrijven en overheidsorganisaties. Zij krijgen winstuitkeringen, die verminderen als er door staking geen productie meer plaatsvindt. Wordt er gestaakt, dan krijg je als manager en werknemer minder knaken in ’t handje.

Daar zit de oplossing, variabele beloning voor iedereen. Ook bij commerciële bedrijven zie ik te vaak een ‘laat maar’-instelling in plaats van een ‘nu doen’-attitude. Bij de meeste werknemers staat de klant – die feitelijk de rekening en dus het salaris en dus het pensioen betaalt – niet in de top 3.

Waarom doe je de dingen die je doet, beste werknemer? Ja, om wat geld te verdienen voor nu en later. Prima, dan is de enige oplossing om klantgericht te werken en tot goede zakelijke afspraken te komen tussen werkgever en werknemer het oprecht delen van het succes.

Bron: CustomerTalk
0

Reacties

  1. Rolf Baarda, auteur van Agile Belonen
    Wat ik altijd zo jammer vind, is dat een betoog dat appelleert aan intrinsiek gemotiveerd gedrag - staken doen we onze betalende klanten niet aan - uiteindelijk omslaat in een betoog dat het gebruik van extrinsieke motivatoren aanmoedigt. Temeer omdat we allang weten dat intrinsiek gemotiveerd gedrag omslaat in extrinsieke motivatie als het goede gedrag extrinsiek wordt beloond.
    Reageer
Logo CustomerTalk

Cookie-instellingen

CustomerTalk maakt gebruik van cookies voor een optimale gebruikerservaring.

Graag vragen wij je toestemming voor het plaatsen van deze cookies.

Accepteren Meer informatie